All Animals Are Equal.

Was het maar waar.

Velen van jullie herinneren zich wellicht de verhalen van je ouders nog, of hebben er iets over gehoord tijdens de geschiedenisles: in 1940 viel Duitsland Nederland binnen en bezette het land. Dat was nou een echte Occupation. Nederland was Besetztes Gebiet.

In 1945 werd Nederland weer bevrijd. De Nederlanders hadden daar zelf geen groot aandeel in (understatement). Als je foto’s van het Nederlandse leger op de fiets ziet, snap je gelijk waarom.

De Amerikanen, Canadezen en indirect de Russen klaarden de klus. De Nederlanders, waaronder de overlevende Joden, konden daarna weer in vrijheid in hun eigen land wonen. Het overgrote deel van de Joodse bevolking was gedeporteerd en vergast, maar de paar joden die de concentratiekampen hadden overleefd, kwamen terug naar hun eigen land. Ze hadden hun huizen vaak niet meer, maar ze woonden wél weer in hun eigen land en bouwden een nieuw leven op.
Het zinnetje waar het over gaat is, ze kwamen terug naar hun eigen land.

Ik heb nog niemand, zelfs meneer Timmermans of een van de andere grote denkers van Pro horen beweren dat die terugkerende Joden Nederland koloniseerden.

Blijven we even in Nederland: de Utrechtse burgemeester Sharon Dijksma veroordeelde recent leuzen die werden geroepen tijdens een pro-Palestijnse demonstratie op het Neude. ’Long live the 7th of October’, riepen anti-Israëldemonstranten.

„Het verheerlijken van geweld en moord is beneden alle peil’’, zei Dijksma. „Ik wil dat absoluut niet hebben in mijn stad”, zo viel te lezen in De Telegraaf.

Ik kan het natuurlijk alleen maar eens zijn met burgemeester Dijksma.
Echter: daar komt zij nu pas achter? Ik dacht altijd dat ‘regeren vooruitzien’ was, maar blijkbaar werken de radertjes in Utrecht wat langzamer…

Toch lijkt ze het ook weer niet zó erg te vinden, want als hoofd van de driehoek gaf ze de politie geen opdracht om de demonstratie te beëindigen. Tja, het zou uit de hand kunnen lopen. Mevrouw Dijksma: ik weet niet of het u is opgevallen, maar het voor ons is al lang uit de hand gelopen. En ook dat is een understatement.

In hetzelfde Telegraaf-artikel van Silvan Schoonhoven staat:
Tot nu toe waren volgens de rechter de meeste leuzen bij anti-Israëldemonstraties voor verschillende uitleg vatbaar. Zoals het bekende “From the river to the sea, Palestine will be free”.

Met een beetje fantasie zou je “From the river to the sea“ inderdaad kunnen uitleggen als: van de Jordaan tot de Kaspische Zee. En als je kijkt wat voor landen daar tussen liggen, dat is allemaal islamitisch gebied, is dat dus logisch. Of zelfs van de Jordaan tot de Perzische Golf. De slogan past daar ook op.

Ik ben het dus helemaal eens met de Nederlandse rechters: die slogan hoeft heus geen genocide op de Joden in Israël te betekenen!

’Globalise the intifada’ is volgens de rechter ambigu. Het kan een keurige vorm van protest betekenen en dat zien we ook. Al die vreedzame demonstraties en bezettingen zonder enige bedreiging en vernieling zijn daar het bewijs voor.

“Hamas, Hamas, alle joden aan het gas” zou ook simpelweg kunnen betekenen dat Hamas graag ziet dat Joden stoppen met zonnepanelen en massaal overstappen op aardgas. Maar die onzinnige verklaring gaat de rechter niet in mee. Dat is strafbaar, echter als een grote groep het roept, weet de rechter niet wie het nou precies heeft geroepen, dus wordt er meestal niet vervolgd.

Kortom: de Nederlandse rechters hebben het bij het rechte eind. De slogans zijn prima voor meerdere uitleg vatbaar. Het is maar goed dat we in een echte rechtsstaat wonen waar iedereen beschermd wordt. Maar, zoals George Orwell al schreef: All animals are equal, but some animals are more equal than others.

En daar komen mevrouw Dijksma en meneer Timmermans weer om de hoek kijken.
Welke groepen heeft jouw partij wel en niet nodig voor stemmen. Er zijn nog maar 45 duizend joden in Nederland, dus electoraal heb je niets aan hen. Dus deze animals zijn nu less equal.

Ze stoppen de joden in de uitverkoop zonder enig besef wat ze aan het kapotmaken zijn.

Het moet deze mensen toch ook zijn opgevallen dat de Palestijnse leiders geen vrede willen tot Israël is opgedoekt. Ze winden er geen doekjes om, die slogans betekenen exact wat ze roepen. Daarom beginnen ze steeds opnieuw oorlogen.

In dat licht bezien zijn die slogans helemaal niet voor meerdere interpretaties vatbaar.
Alleen vanaf het comfortabele pluche op afstand kun je het je permitteren om dit soort los van de realiteit staande afwegingen te maken.

Het is een tikkeltje saai, want we weten dit allemaal, maar voor de anderhalve man en de paardenkop die het niet zo duidelijk op een rijtje heeft:

In de oorlog van 1948, die door de Arabische landen werd begonnen én verloren, had Jordanië ook een succesje en veroverde het gebied Judea en Samaria en bezette het.
Ze stichtten er geen Palestijnse staat; dat kon ook niet, aangezien de Palestijnen in die tijd als volk niet bestonden.

Tussen 1948 en 1967 verjoeg Jordanië vrijwel alle Joden uit Judea en Samaria en werden hun heilige plaatsen verwoest. Zo werden dorpen als Atarot en Kalia met de grond gelijkgemaakt, werden op de Olijfberg zo’n 38 duizend Joodse grafstenen geruimd en gebruikt als bouwmateriaal voor onder meer wegen en latrines en de historische Hurva-synagoge (de hoofdsynagoge van de Asjkenazische gemeenschap) werd door het Jordaanse leger met dynamiet opgeblazen.
(Wat zou er gebeuren in de wereld als de Dome of the Rock zou worden opgeblazen? WW3?!)

Tussen 1948 en 1967 woonde er geen enkele Jood in Judea, Samaria en Oost-Jeruzalem.

Geen westerse woede hierover. De campusprotesten waren in die tijd gereserveerd voor Vietnam.

In de volgende oorlog, de zesdaagse oorlog van 1967 veroverde Israël het gebied op Jordanië. En nu noemt de wereldgemeenschap het ‘bezet gebied’. Maar bezet van wie precies? Van Jordanië? Die hoorden daar niet en hadden het zelf net veroverd.
Strikt genomen, omdat de Arabieren het verdeelplan van 1947 verworpen hadden, behoorde het gebied tot Israël. Dat lag binnen de armistice line, de begrenzing van het Brits mandaat Palestina. Als de Arabieren het verdeelplan van 1947 wél hadden geaccepteerd, dan was het gebied aan hen toegewezen. Maar dat hebben ze afgewezen. Vroeger zou je zeggen, eigen schuld, dikke bult.

De Arabieren starten nog vele oorlogen die allen de bedoeling hadden Israël te vernietigen. Alleen Israël won die oorlogen, alhoewel soms op het nippertje.

Echter, na 7 oktober woedt er ook een nieuwe oorlog, de propagandaoorlog.
En die is Israël snoeihard aan het verliezen. Het is ook lastig opboksen tegen de naar schatting bijna 100 miljard dollar die Qatar in Amerikaanse universiteiten gepompt. Zelfs het anti Israël Wikipedia meldt dit:
WikiPedia

Zo koop je invloed.
Het is ronduit stupide van elitaire studenten en hun docenten te denken dat hun ‘humanitaire’ ideeën hun eigen inzichten zijn, in plaats van gefinancierde propaganda. Maar goed, de academische wereld is dan weer wel zo slim om te weten: Don’t bite the hand that feeds you.

En zo is het gekomen dat er zinnen zijn die zo vaak herhaald worden (door vroeger geloofwaardige instituten) dat bijna niemand zich meer afvraagt of ze juridisch wel kloppen. Neem de claim bezetting en dat de Israëlische nederzettingen ‘illegaal’ zijn onder internationaal recht. (De vraag of het nederzettingen beleid van Israël slim is, is een andere vraag).

Illegaal onder welk internationaal rechtsartikel bedoelen ze dan?

Ook als je zegt ‘gestolen land’ dan moet je ook kunnen aantonen, gestolen van wie?
Israël heeft nog nooit land gestolen. Wel veroverd, maar niet zonder dat zij eerst werden aangevallen. Verlies van land is het risico dat je loopt als je een oorlog begint en verliest.

Kijk je naar de geschiedenis, Judea en Samaria zijn nu omgedoopt tot de ‘Westelijke Jordaanoever’, net zoals de Romeinen het gebied ooit hernoemden naar Syria Palaestina om de Joodse band met het land uit te wissen. Je kunt de naam veranderen, maar niet het feit dat Joden daar aantoonbaar al drieduizend jaar wonen.
Dus als ze daar al drieduizend jaar zijn, hoe kunnen de joden het dan stelen en zouden ze dan niet op zijn minst óók het recht mogen hebben om daar te wonen?

Als je naar de juridische status kijkt is het ook niet zo klip en klaar zoals Amnesty, de VN, het Internationaal Gerechtshof je doen geloven, dat het gestolen en illegaal zou zijn.
Met de Oslo-akkoorden in de jaren 90 werd het gebied opgedeeld in zones A, B en C.
Zone A, staat onder Palestijns bestuur en de Palestijnse autoriteit is verantwoordelijk voor de veiligheid. Hier wonen alléén Palestijnen.
Zone B, staat ook onder Palestijns bestuur en de Palestijnse autoriteit en Israël zijn gezamenlijk verantwoordelijk voor de veiligheid. Hier wonen alléén Palestijnen.
Zone C waar nu de Joodse nederzettingen liggen, komt onder volledig Israëlisch bestuur. Hier wonen zowel Israëli als Palestijnen.
Nergens in de Oslo-akkoorden staat dat Joden daar niet mogen wonen.
Nu kan je dit een ongelukkige verdeling vinden, maar dat is wat de Palestijnen en Israël hebben afgesproken op weg naar een blijvende vrede.

De definitieve status zou in latere onderhandelingen bepaald worden, maar het weglopen van Arafat bij Camp David (2000) en de daaropvolgende Tweede Intifada gooiden roet in het eten.

De joden die in dat gebied zijn gaan wonen (Zone C) worden tegenwoordig kolonisten genoemd. Maar waarom? Sommige kwamen terug naar hun eigen land omdat ze eruit gegooid waren door Jordanië. Het zinnetje waar het over gaat is, ze kwamen terug naar hun eigen land. Naar het land waar ze voor 1948 maar ook drieduizend jaar geleden al woonden. Het gebied heet niet voor niets Judea.

Ooit waren de VN en de ngo’s neutraal, nu zijn het politieke instituten geworden.
Nu claimen ze vanuit hun politieke overtuiging dat de nederzettingen illegaal zijn en wijzen naar artikel 49 van de Vierde Geneefse Conventie, dat een bezettersmacht verbiedt om de eigen bevolking onder dwang naar bezet gebied te verplaatsen.

Om hun claim hard te maken moeten ze artikel 49.6 wel een beetje oprekken.

Vooraanstaande juristen zoals Natasha Hausdorff en Eugene Kontorovich weerleggen dat:

Zij zeggen, allereerst, er is geen dwang en de situatie is totaal anders dan waar het artikel voor geschreven werd. Artikel 49 werd na WOII geschreven om te voorkomen dat staten burgerbevolkingen gedwongen zouden deporteren (zoals nazi-Duitsland deed). Israël verplaatst geen mensen onder dwang; burgers kiezen er vrijwillig voor om daar te wonen.

Zij zeggen ook dat het artikel formeel alleen geldt bij de bezetting van het grondgebied van een andere soevereine staat. Jordanië was tussen 1948 en 1967 geen wettige eigenaar van het gebied. Dus toen Israël dat in 1967 terug veroverde, was dat geen bezetting.

Als we in Nederland dingen zo ‘multi-interpretabel’ vinden, zou je Judea en Samaria/ de Westelijke Jordaanoever dan niet op z’n minst betwist gebied moeten noemen?
Dat joden daar óók mogen wonen.
Vroeger, als bepaalde groepen ergens niet mochten wonen, heette dat apartheid.

Je kunt, zoals de media, bestuurders, ngo’s en rechters proberen de geschiedenis te mis representeren en te herschrijven, en het zo vaak te herhalen tot de achteloze burger het gelooft. Maar dat maakt het nog altijd niet waar en brengt je geen stap dichter bij vrede.

Als juridische kaders worden opgerekt (slogans kunnen meerdere betekenissen hebben) en definities verruimd dan is de wet al lang niet meer de wet (of de bedoeling van de wet).

Zo lang bestuurders het voor politiek gewin gebruiken, of nog erger voor ngo’s omdat het lekker veel sponsorgeld in het laadje brengt, blijft er van de rechtsstaat bar weinig over.

Ik zit te wachten tot Franz Timmermans het echt durft uit te spreken. Hij vergelijkt de joden al met de Nazi’s. Het is nog maar een kleine stap om ons gewoon ongedierte te noemen. En die zijn zonder enige twijfel, less equal.