Jezus Christus

De enige manier waarop de Palestijnse kwestie voor mij te behapstukken is, is via Jezus Christus.

Nadat deze jood aan het kruis genageld was, werd hij onbegrijpelijk en volslagen onlogisch, een poosje later, het middelpunt van een nieuw westers geloof en moest hij zo snel mogelijk ontjoodst worden. Een briljant begin was de joden zélf alvast maar te beschuldigen van het vermoorden van deze man. De Romeinen wasten hun bebloede handen er gelijk vanaf.

Die kerk werd machtiger en machtiger maar bleef toch de joden met hun enkele god als de grootste bedreiging zien voor hun toen nog jonge, eigen, monotheïsme. Die god wilde ze graag radicaal uitvlakken, met joden en al natuurlijk, zodat zijzelf het hoogste gezag vormen. Dat bleek iets lastiger te zijn dan verwacht.

Gelukkig hadden de Romeinen de tempel in Jeruzalem al vernietigd en de joden beroofd van hun thuisland, maar die verspreidden zich flink over de wereld en wonderlijk genoeg bleek hun god moeiteloos mobiel en zijzelf in staat overal te gedijen. Een beetje de geiten van de wereld zeg maar.

Het was altijd economisch gunstig voor het land waar de joden zich vestigden maar de christenen konden zich permitteren het voortbestaan van dit volk te bestempelen als vloeken in de kerk. Een slordige tien eeuwen geleden deed zich een zeer geschikt vehikel voor om dit kracht bij te zetten onder een andere, maar ook mooie vlag:
rode Christuskruisen op een witte ondergrond. Meegevoerd door mannen te paard en te voet, onderweg om Jeruzalem te ontzetten van de infidel (de moslims toen), werden en passant de joden die ze onderweg tegenkwamen ook flink gedecimeerd.

Het was zeker succesvol te noemen maar kruistochten bleken ondanks alle doodslag en gedwongen bekeringen, niet het gehoopte bijproduct te hebben om voor eens en altijd van de joden af te komen. Inmiddels was er wel dik voldoende bijval ook van seculiere instellingen om de joden weg te stoppen, in ghetto’s, zonder rechten, zo kwetsbaar mogelijk. Maar ook dat bleek alleen een doekje voor het bloeden, niet de oplossing.

De eeuwen die volgden kenden vele pogroms, uitzettingen, gesanctioneerde aanvallen, berovingen, valse beschuldigingen, en vooral een nooit aflatende stroom van haat. Vreemd genoeg bleek het joodse volk onder die enorme druk alleen maar te verduurzamen en te verharden, zoals de diamanten waarin ze handelen.

Toch duurde het helemaal tot de negentiende eeuw en de opkomst van het nationalisme, dat deze kerkhetze in een pseudowetenschappelijke rasdiscriminatie werd omgetoverd. Nu was je gewoon wetenschappelijk onderbouwd anti-Joods.
Hè hè, de kerk kon eindelijk tevreden een stapje terug doen.

Een flinke klap volgde begin 20e eeuw met: The Protocols of the Elders of Zion.
Dit ogenschijnlijk goed onderbouwde pamflet maakte van de diep treurige troepjes joden in hun shtetls een wereldwijd netwerk van machtige mannen die achter de schermen de touwtjes in handen hielden en niet minder dan de hele wereld overheersten.

Dát kun je als vredelievende burger natuurlijk niet op je stoepje hebben. Vooral in Polen en de Oekraïne ging het gelijk flink los. Maar ondanks al het moorden waarbij veel (50 tot 100 duizend) joden het leven lieten, wilde het weer niet echt lukken endgültig van deze pest af te komen.

Niet lang hierna leek het geluk de mensen echter toe te lachen. Met een modern tijdperk en nieuwe middelen kwam eindelijk, na de eeuwenlange moedige strijd, de eindstreep in zicht. Een uitstekende combinatie van Endlösung en Zyklon B stuwde het joodse volk tot op de rand van uitvlakking. Zo goed was het nog nooit gelukt en dit moest uiteraard bekroond worden met een nieuw en treffend woord. Het werd genocide gedoopt.

Je vraagt je af hoe het mogelijk is maar er stonden in 1945 nog wat joden wankel overeind. En ze wilden wat anders dit keer. Geen gedoe meer met ghetto’s of kampen, nee, ze waren daar wel een beetje klaar mee na al dat gas en wilden naar huis. Dat leek Europa ook wel een aardige oplossing en via de VN werd Israël verklaard voor de joden. Wat niemand (?) toen nog echt door had is dat hiermee het probleem werd ge-outsourced, niet opgelost.

Het Midden-Oosten kreeg de joden dus in de maag gesplitst en de Arabieren hakten er dan maar gewoon gelijk op los met een gecoördineerde aanval de dag na de officiële uitroeping van de staat Israël. “Wij zullen dat varkentje wel even wassen was het idee”, en Europa laten zien hoe je snel en soort van pijnloos van dit volk afkomt.

Wie schetst echter hun verbazing dat hen dit ook niet lukte. “Wat de duivel is dit voor een volk?!”Dan nog maar een paar oorlogen ertegenaan gooien, zo’n klein prutvolkje kan toch onmogelijk standhouden? Allez, we kennen het verhaal inmiddels wel, de Romeinen wisten het immers ook al, de joden zijn lastig uit te roeien. Op zoek naar een digitaal tijdperk waardig work smarter, not harder, gingen de Arabieren er eens goed voor zitten en kwamen inderdaad met wat ideeën.

Zo werd een nieuw pamflet bedacht. Eentje waarbij het stokje van de christen wordt overgenomen en hun god zijn eigen kruistocht gaat voeren zodat, alweer, de hemel op aarde kan terugkeren. Zij hebben daar ook een vlag bij uiteraard, geen rode met witte, maar de 4 pan-Arabische kleuren: zwart, wit, groen en rood. Niet voor niets sluit dit pamflet goed aan bij het vorige, en al snel begint de hele westerse wereld met de nieuwe vlag mee te zwaaien.

Als je deze westerlingen vraagt naar dit vlaggengezwaai krijg je een leeg gezicht te zien als je iets zegt over The Elders of Zion, dat kennen ze niet, maar de titel van het nieuwe pamflet brengt een hartelijke glimlach: From the River to the Sea. Ja! Wat dat betekent? Nou, dat Israël het veel te bont maakt op het moment met al die genocide, bezettingen, apartheid en lukraak schenden van de mensenrechten.

De noot is alleen maar harder geworden om te kraken. Joden die terugvechten is een nieuw fenomeen dat vraagt om radicalere maatregelen. Gelukkig zijn de Arabieren ook wijzer geworden en weten ze door slim te werken hun propaganda goed te verspreiden. Misschien te goed want het monster dat The Muslim Brotherhood heet, is aan hun vingers ontglipt, het leeft sinds 7.10.23 zo’n beetje een eigen leven.

En, waarom zou het stoppen bij het uitroeien van de zaterdagsmensen? We gaan dóór! De zondagsmensen en daarna ook gewoon alle mensen. Tenzij ze zich tot de islam willen bekeren en aan de sharia onderwerpen.

Waar de joden voor de Westerse kerk het eindpunt waren, heeft het derde monotheïsme met succes een verbeterde versie op de markt gebracht. Het eindpunt ligt wat verder hier. Wat dat betreft zou je de huidige anti-joodse hetze eigenlijk meer moeten zien als een stepping stone. Het joodse volk mag zich verheugen in een nieuwe rol. Maar zoals wel vaker kun je je hierbij afvragen of vooruitgang ook verbetering is. Voor de joden zelf is dat natuurlijk alleen een retorische vraag.